Monday, 27 June 2011

omong

tertawa aku tatkala terpikir kobodohan sendiri

mudah, terlalu mudah kau menipu melontar kata

berlindung dibalik kaca bercahaya berkhayalan

adakah tersengaja aku memberikan kau harapan

harapan, setelah kau kegelapan kehilangan terang

cinta aku beri

kasih aku beri

sayang apatah lagi

limpahkan semua, tak aku simpan sedikit pun

untuk yang sekeliling mahupun aku sendiri

tenang kau hancur halus halus

tak tinggal satu pun

bunyi seakan pedih

pasti pedih

punah,lebur, habis, hancur,

kini aku pula yang kegelapan

kehilangan terang yang aku sendiri hilangkan

tak apa

aku dah biasa

tak apa

biasalah tu

aku boleh tunggu

tunggu datang terang




ps: (mood sajak)

No comments:

Post a Comment